
Δεν ξέρω. Αν θέλω να μάθω. Κάνω όπως στα όνειρα. Να μπορώ να αλλάζω. Την εποχή. Το χρόνο. Εσένα.

Νύχτες. Κατάπαυση πυρός. Ανακωχές σαν αναμονές. Ξέρεις. Πολεμάς. Χειμώνες. Άνοιξες. Βρίσκεις λύτρωση σε σιωπή. Χορεύουν πάνω σου εικόνες. Βατεύουν. Εισβολείς. Ντυμένες στολή. Δικού σου στρατού. Ειρήνη. Άγνωστη λέξη. Νεκρή μνήμη. Απόρθητη. Σαν το όνειρο.

Η αποδοχή συντροφιά με τον ρεαλισμό κάνει ακόμα και τις δύσκολες αλήθειες φιλικές. Αυτή ίσως να είναι η αρχή της ευτυχίας.

Αφήνεις. Φυλακισμένο εγώ. Σύντροφος εξομολογητής. Χαϊδεύει αδυναμία. Κατήγορος. Χτίζει. Απουσία σύνορο. Εμποδίζει εικόνες. Λέξεις-χρώματα τιμωρημένα. Ορφανό ένα γιατί. Φτάνει στα χείλη. Χωρίς τύχη.

Σκηνοθέτης άπειρος. Σε βάζει κοντά μου. Επανάληψη ζητά. Σε ένα φιλί. Δεν του φτάνει η πρώτη φορά. Σκηνή ζωντανεύει τις νύχτες. Πιστός. Στο ένα σενάριο. Κάποτε ήταν ζωή.

Χτισμένη. Ανάγκη. Αγάπη. Γκρεμίζεται. Φουσκωμένα εγώ. Ψάχνουν ψεύτικους ουρανούς. Μαζεύουν απώλειες. Αθώοι. Ένοχοι. Θύματα. Μαρτυρούν στην ίδια σκηνή.
Σκέψεις. Δημιουργούν παρέλαση λέξεων. Ζευγαρώνουν εικόνα αυτές.
Επετειακή επανάληψη. Χαρίζει κάθε εβδομάδα. Κίνητρο που δεν ξεθωριάζει.
