140316 Εκεί
Σαν καλοκαίρι όλος ο χρόνος. Λέξεις παντού μια θάλασσα απλωμένη. Βουτάς χωρίς να ξεδιψάς. Ψάχνεις στο βυθό της. Εκείνες που αστράφτουν στα μάτια σου. Εκεί. Λείπει ο ήχος. Σιωπή ζωντανή. Τις γέννες ευλογεί.
070316 Όχι ακόμα
Κοιτάς πάνω από την σκηνή. Εσένα. Να βγαίνεις κάθε μέρα στους δρόμους. Υπηρέτης καθημερινότητας. Με σπουδή διάκου. Συμμετέχεις στην ιεροτελεστία. Οι σκέψεις αμαρτάνουν πρώτες. Προβάλουν την εικόνα που δεν έζησες. Όχι ακόμα. Διελκυστίνδα δική σου. Κρατάς και τις δυο άκρες των σχοινιών. Προσεύχεσαι. Να γύρεις στη σωστή πλευρά.
290216 Παύλες
Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές που μοιάζουν με ατελείωτες παύλες. Ανάμεσα. Χωρίς τίποτα να τις ακολουθεί. Γυμνές. Εκτεθειμένες. Πίσω οι αναμνήσεις απλωμένες. Στοιβάζονται. Οι ώρες περνούν. Ορφανές. Στα ασταμάτητα πέρα δώθε των ζωντανών. Δεν βρίσκουν ανάσα. Χαμένες στην επανάληψη.
220216 Αιχμάλωτοι
Εποχές πρωτόκολλα. Κόντρα σε νόμους. Κλεισμένες σε βιβλία που δεν άνοιξαν. Φεύγει ο χειμώνας. Χαρούμενος. Θεατές αδιάφοροι. Στον ήλιο αιχμάλωτοι. Συνήθισαν πια να μην ενεργούν.
150216 Φωτίζει
Ουρανός. Άγνωστος φίλος. Παρέα σου παντοτινή. Μετράς τα αστέρια. Αριθμητική όμορφη. Αστραφτερά θέλω. Φωτίζουν τα σκοτάδια σου.
080216 Κύκλοι
Ζούμε. Μέσα σε κύκλους. Αρχή και τέλος. Δεύτερες και Τρίτες ευκαιρίες. Ποτέ δεν ξέρεις. Πόσες σπατάλες. Η απόσταση. Για να βρεις την ευτυχία.
010216 Ναι
Υπάρχει μετά. Νέο. Άγραφο. Μια συνέχεια δεσμεύει. Χαρούμενα. Μακραίνεις γραμμές στο βιβλίο σου. Παλιώνεις όμορφα την κάθε γέννα. Θες. Αξία να προσθέσει η επόμενη μέρα.
