091115 Γιατί
Αφήνεις. Φυλακισμένο εγώ. Σύντροφος εξομολογητής. Χαϊδεύει αδυναμία. Κατήγορος. Χτίζει. Απουσία σύνορο. Εμποδίζει εικόνες. Λέξεις-χρώματα τιμωρημένα. Ορφανό ένα γιατί. Φτάνει στα χείλη. Χωρίς τύχη.
021115 Πιστός
Σκηνοθέτης άπειρος. Σε βάζει κοντά μου. Επανάληψη ζητά. Σε ένα φιλί. Δεν του φτάνει η πρώτη φορά. Σκηνή ζωντανεύει τις νύχτες. Πιστός. Στο ένα σενάριο. Κάποτε ήταν ζωή.
261015 Αγάπη
Χτισμένη. Ανάγκη. Αγάπη. Γκρεμίζεται. Φουσκωμένα εγώ. Ψάχνουν ψεύτικους ουρανούς. Μαζεύουν απώλειες. Αθώοι. Ένοχοι. Θύματα. Μαρτυρούν στην ίδια σκηνή.
191015 ΑΚΟΥΝΗΤΗ
Η Γη γυρίζει. Χωρίς οίκτο. Κι όμως ξέρεις μια γωνιά της. Ακούνητη. Χωρίς καλοκαίρια. Σταματημένη σε ένα Φθινόπωρο.
121015 Χωρίς ήχο
Μονόλογοι σου. Λέξεις. Άηχες. Βαριές όμως. Τις νοιώθεις. Όταν τις εικόνες ξεδιπλώνουν. Γοητεία. Σε δική σου διάσταση. Προβάλλεται. Λείπουν πρόλογοι. Δεν ζητάς υπότιτλους. Γνωρίζεις κάθε συλλαβή. Γεννιούνται στην ανάσα σου. Χωράνε παντού. Σύντροφοι. Σε περιμένουν. Να τις βάλεις με τάξη. Στο δικό σου βιβλίο. Αδιάφορες αυτές. Δεν ψάχνουν αναγνώστη.
280915 Αντέχεις
Γιατί πρέπει να αντέχεις. Την ασχήμια. Την δυσοσμία. Το ασπρόμαυρο. Το κακόηχο. Ανύπαρκτα τα όρια. Απροστάτευτος. Ακουμπάς πάνω σε μια σκέψη. Ελεύθερη στο χρόνο κυβερνά. Απάντηση γίνεται. Σβήνει τα γιατί. Τα πρέπει. Αφορμή ζωής. Σταγόνες βροχής πιτσιλάνε τον ορίζοντα σου. Ξεβάφουν τα χρώματα. Κρυμμένος ο ήλιος. Στα σύννεφα χορεύουν οι σκιές. Βράχηκαν οι λέξεις της. Δεν ξεθώριασαν.
