
Κυματίζει το λάβαρο της στην ψυχή σου μέσα. Φροντίζεις. Να μην συννεφιάζει ο ουρανός εκεί. Μπορείς να γεμίζεις μπλε την ωραιότερη εικόνα.

Κάποια ημέρα δεν ανήκει. Χάνεται ο χρόνος. Εγωιστικά της αλλάζεις όνομα. Κι ας μοιάζει Δευτέρα για τον κόσμο. Εσυ ξέρεις. Ζητάς να μάθει. Αυτή.

Δίπλα - δίπλα. Μοιράζεσαι. Αφήνεσαι να ακουμπά πάνω σου. Απορείς. Πως κυλά ο χρόνος χωρίς αυτή.

Πρόλαβες. Να ακούσεις ξανά. Ανάσες διάσπαρτες λέξεις. Χωριστές. Χαϊδεύουν το αυτί. Μπορούν. Να φυσούν ζωή.

Τικ τακ ο χρόνος περνά. Τικ τακ χωρίς να κοιτά. Μπορείς να παγώσεις τα θέλω. Να μην ομολογείς το όνειρο. Μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις πως ζεις. Μα δεν παύεις να γεμίζεις λέξεις τις σιωπές.
Σκέψεις. Δημιουργούν παρέλαση λέξεων. Ζευγαρώνουν εικόνα αυτές.
Επετειακή επανάληψη. Χαρίζει κάθε εβδομάδα. Κίνητρο που δεν ξεθωριάζει.

