
Διαβάζεις. Λίγες λέξεις φωτεινές. Άστρα τολμηρά. Σκοτάδια νικούν. Την ζωή σου οδηγούν.

Πίσω μπροστά. Σκηνές χιλιοπαιγμένες. Ίδια αρχή και ίδιο τέλος. Βρέχεσαι μνήμες. Αποδέχεσαι την εποχή. Περιμένεις το μετά. Ντυμένος υπομονή. Αδιαφορείς.

Νομίζεις πως περνούν τα χρόνια. Ξεγελιέσαι από τα ημερολόγια των ανθρώπων. Μοντέρνοι απουσιολόγοι. Τακτοποιούν τα γεγονότα. Χωρίς χρώμα. Χωρίς γέλια και δάκρυα. Ξέρω. Έμεινα. Είμαι ακόμα εκεί.

Πεισμώνεις. Κάνεις τις λέξεις γροθιές. Τις αμολάς στον αέρα. Να ακούν. Σφίγγεις τα δόντια. Πόνος ανθρώπινος. Συμβατός με μοίρα. Για λίγο χάνεις τους ήχους γύρω σου. Τυλιγμένος την ήττα σου. Απομονώνεσαι. Μια ακόμη. Δική σου. Ένα χαμόγελο μένει παγωμένο. Δεν πρόλαβε να σβηστεί.

Δεν κυλά καμιά στιγμή πια. Γαντζωμένη κάθεται στην τελευταία ματιά. Πεισματάρα. Κουράστηκε να βρέχει με σταγόνες την ζωή μας.

Προπόνηση στα πάνω – κάτω. Μια συνέχεια χωρίς τέλος. Απολαμβάνεις τον πόνο. Ναι τον δέχεσαι. Έχεις την επιλογή. Αυτή είναι ζωή για σένα. Θα μάθεις να αντέχεις. Όσο χρειαστεί. Κάποτε θα φτάσεις. Τον τελικό προορισμό. Την τελευταία ανηφόρα.