
Κοιτάζεις γύρω σου εκκρεμότητες. Μισοτελειωμένες προσπάθειες, μια ωρα που δεν φτάνει. Εκπαιδεύτηκες να ζήσεις χτίζοντας τους τοίχους του σπιτιού σου. Δεν προλαβες να δεις δίπλα το χάος που σου έκρυψαν. Αρχίζεις να μετράς τις πληγές που ανοίγει, χωρίς έλεος, ο φόβος. Στυλώνεις το βλέμμα σε ορίζοντα. Σου παίρνει χρόνο να συνηθίσεις το γκρι. Βαραίνει πάνω σου ο ουρανός σαν χαμηλή σκεπή. Κι όμως, είναι ελάχιστα γραμμάρια η τροφή που χρειάζεσαι για να περπατήσεις άλλη μια μέρα στον Κόσμο.
Σκέψεις. Δημιουργούν παρέλαση λέξεων. Ζευγαρώνουν εικόνα αυτές.
Επετειακή επανάληψη. Χαρίζει κάθε εβδομάδα. Κίνητρο που δεν ξεθωριάζει.